Siekiera to najstarsze i cały czas traktowane złożone Płotka. Od chwili ponad czternastu tysięcy lat jest on używany pomiędzy kształtowania i podziału drzewa, rąbania lasów, jako chroń obuchowo-sieczna czy także jako symbol heraldyczny. Jest rozwinięciem myśli kija z obciążonym końcem, który dał zaczątek takim wynalazkom jak: maczuga, młotek, motyka, siekiera ciesielski itd. Zmieniał także materiał i zastosowanie, lecz zasada funkcjonowania pozostała nie zmieniona. Na start wykonywany z kamienia i rogu, brązu a następnie każdorazowi. Siekiery z kamienia łupanego umieszczane zostały w rozczepionym stylisku, obwiązywanym dla nasilenia sznurami albo rzemieniami. Siekiery neolityczne posiadały już nagminnie wywiercony wlot dla mocowania trzonka. Pierwsze toporu z brązu - tzw. Siekiery tulejowe, posiadały szeroki, rurowaty wlot ze strony przeciwległej wśród ostrza, pomiędzy niego prostopadły, i wymagały niesłychanie ukształtowanego, wygiętego niemal pod względem prostym styliska. Dla nasilenia osadzenia takiej siekierki, była ona na ogół przywiązywana w gronie styliska, czemu służyły niewielkie pierścienie z boków nasady, formowane już w czasie odlewania przybory. W mnóstwa cywilizacjach epoki brązu siekierki wyznaczały pewnie środek płatniczy. Aktualnie siekiera składa także na całość z obucha w kształcie zaostrzonego klina wykonanego ze stali węglowej i styliska z twardego drzewa. W obuchu wyprodukowany jest wlot równoległy w gronie ostrza (częściej na przekroju prostokątnym), w którym za radą klina mocowane jest stylisko. |
|
Słowa kluczowe: |
|
Adres www: |
|